English (United States)English (United Kingdom)

Ιστορική αναδρομή

 

Το Ιδάλιο βρίσκεται στην επαρχία Λευκωσίας, 17 περίπου χιλιόμετρα νότια της πρωτεύουσας, σε υψόμετρο περίπου 220μ. Καλύπτει μια έκταση 32 τετραγωνικών χιλιομέτρων, η οποία περιλαμβάνει δύο οικιστικές περιοχές, μια γεωργική, μια κτηνοτροφική και δύο βιομηχανικές ζώνες. Ο αριθμός των κατοίκων σήμερα ανέρχεται στις 12.000.

Σύμφωνα τώρα με την παράδοση, το Ιδάλιο ήταν ένα από τα Βασίλεια της Κύπρου. Ιδρύθηκε από τον ήρωα του Τρωϊκού πολέμου, Χαλκάνορα· του οποίου η καταγωγή ήταν από την πόλη Αμύκλαις, πλησίον της Σπάρτης. Έπειτα από την επιστροφή του από την Τροία, όπου είχε λάβει μέρος στην πολιορκία, αφήχθη στην Κύπρο, κοντά στη Σαλαμίνα. Εκεί πήρε χρησμό να οδεύσει με το στρατό του ως εκεί που θα δει τον ήλιο να ανατέλλει και εκεί ακριβώς να κτίσει την πόλη του. Έτσι ο Χαλκάνορας, φεύγει με τη συνοδεία του από την Έγκωμη/Αλάσια και φτάνει στο μέρος που ίδρυσε την πόλη του Ιδαλίου. Το έτος ίδρυσης της πόλης σύμφωνα με ευρήματα υπολογίζεται γύρω στο 1200 π.Χ.

Πριν το 12ο αιώνα π.Χ. στη νότια και νοτιοδυτική πλευρά του ποταμού, υπήρχαν συνοικισμοί της τελευταίας εποχής του χαλκού. Οι αρχαίοι τάφοι που αναβρέθηκαν, φανερώνουν ότι η πόλη του Ιδαλίου κατοικείτο συνεχώς από τον 12ο π.Χ. αιώνα,μέχρι το τέλος των Ρωμαϊκών χρόνων, περίπου το 400 μ.Χ. Από επιγραφές και νομίσματα προκύπτει επίσης το συμπέρασμα ότι στην πόλη του Ιδαλίου, κυριαρχούσε το Ελληνικό στοιχείο. 

Το σημείο που ήταν κτισμένη η πόλη του Ιδαλίου είχε μεγάλη σημασία. Ήταν κτισμένη με τέτοιο τρόπο, που κάλυπτε δυο λόφους προς τα νότια και την πεδιάδα από τα βόρεια προς την κοίτη του ποταμού Γιαλιά. Οι δύο λόφοι που κάλυπτε ήταν ένα φυσικό οχυρό και ο ποταμός· παράγοντας ζωτικής σημασίας για τους κατοίκους. Μεγάλη σημασία, εκτός του ποταμού και του έυφορου εδάφους, είχε και η γειτνίαση της πόλης με χαλκοφόρες περιοχές. Σε κάποιο στάδιο η επεξεργασία του χαλκού ήταν μια από της κύριες ασχολίες των κατοίκων.

Στους δύο λόφους βρισκόταν η ανατολική και δυτική ακρόπολη. Στην ανατολική ακρόπολη υπήρχε ο Ναός της Αφροδίτης και του Απόλλωνα Αμυκλαίου. Στη δυτική, που ήταν η κύρια ακρόπολη, υπήρχε ο Ναός της Αθηνάς, η οποία ήταν και η προστάτιδα Θεά της πόλης. Ο Ναός της Αθηνάς καταστράφηκε περίπου το 470 π.Χ. όταν η πόλη κατακτήθηκε από τους Φοίνικες βασιλείς του Κιτίου. Κάτω από τις δύο ακροπόλεις , προς τα βόρεια, απλωνόταν η πόλη που περιβαλλόταν από τείχη και υπολογίζεται ότι κάλυπτε μια έκταση γύρω στα 100 στρέμματα. Το αρχαιότερο μέρος των τειχών, υπολογίζεται ότι κτίστηκε κατά τη διάρκεια του 7ου - 6ου π.Χ. αιώνα. Σε άλλα σημεία της πόλης, υπήρχαν Ναοί, αφιερωμένοι σε άλλες θεότητες (αναφέρονται συνολικά 14).

Σύμφωνα με τη μυθολογία, η Αφροδίτη ερωτεύτηκε τον νεαρό Άδωνη, γιο του Δία και της Ήρας. Τότε ο Άρης, ο οποίος ήταν εραστής της Αφροδίτης, ζήλεψε, μεταμορφώθηκε σε αγριόχοιρο και σκότωσε τον αντίπαλό του Άδωνη, ενώ αυτός βρισκόταν στα δάση για κυνήγι.

Κατά την περίοδο βασιλείας του Στασύκυπρου η πόλη του Ιδαλίου πολιορκήθηκε από τους Κιτιείς (Φοίνικες) με τη βοήθεια των Μήδων (Πέρσες). Σημαντικό τεκμήριο που μαρτυρά την πολιορκία του Ιδαλίου από το Κίτιον, γύρω στα 470 π.Χ. είναι η περίφημη <<Πινακίδα του Ιδαλίου>>, μια χάλκινη πλάκα με εγχάρακτη επιγραφή στην Κυπροσυλλαβική γραφή, η οποία βρέθηκε στη δυτική ακρόπολη.  

Μέχρι τον 6ο - 5ο π.Χ. αιώνα, υπολογίζεται ότι στην πόλη του Ιδαλίου κατοικούσαν 8-10.000 κάτοικοι. Από το περιεχόμενο της πινακίδας συμπεραίνεται ότι η πόλη του Ιδαλίου διατηρούσε ένα είδους δημοκρατικού πολιτεύματος, όπου ο βασιλιάς διοικούσε μαζί με το Συμβούλιο των Αρχόντων, μέχρι την κατάκτηση της πόλης από τους Φοίνικες του Κιτίου γύρω στα μέσα του 5ου π.Χ. αιώνα. Μετά την κατάκτηση της πόλης από τους Φοίνικες, ακολούθησε το 312 π.Χ. και η κατάκτηση από τους Πτολεμαίους της Αιγύπτου, με βασιλιά τον Πτολεμαίο Α΄, ο οποίος κατάργησε όλα τα κυπριακά βασίλεια. Έτσι η Κύπρος, αποτέλεσε τμήμα του Πτολεμαϊκού βασιλείου και αργότερα επαρχία της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Στη Ρωμαϊκή περίοδο, το Ιδάλιο αναφέρεται στις γραπτές πηγές ως κωμόπολις.

Στα Ρωμαϊκά χρόνια, δημιουργούνται μικρά ατομικά χωράφια και μεγάλες αγροτικές φάρμες, μέχρι τα πρώτα βυζαντινά χρόνια, όπου υπάρχουν πλέον οι <<πάροικοι>>, οι οποίοι καλλιεργούν τη γη για λογαριασμό του κράτους ή της εκκλησίας. Υπάρχουν και οι <<εναπόγραφοι>> που είναι υποχρεωμένοι να παραδίδουν τον καρπό της γης στους κυρίους της. Κατά τα μεταγενέστερα Βυζαντινά χρόνια, 800-1191 μ.Χ. οι μικροϊδιοκτήτες της γης απορρίπτονται. Στο στάδιο αυτό, υπάρχει μόνο η κρατική γη, η εκκλησιαστική, η μοναστηριακή και η γη των ευγενών. Κατά την εποχή των Βυζαντινών και Φράγκων, το μεγαλύτερο πρόβλημα που αντιμετώπιζαν οι κάτοικοι της Κύπρου, ήταν οι επιδρομές από τους Σαρακηνούς, οι οποίοι σάρωναν τη Μεσόγειο και λεηλατούσαν τις πόλεις του τόπου. Συγκεκριμένα, κατά τον Λεόντιο Μαχαιρά, οι Σαρακηνοί έκαναν κατάληψη του Ιδαλίου το 1426 μ.Χ.

Από το 1191- 1489 μ.Χ. έρχονται στην Κύπρο οι Σταυροφόροι και οι Λουζινιανοί, οι οποίοι υιοθετούν το φεουδαρχικό σύστημα· βασισμένο στην κοινωνική τάξη και χωρίς ενδιαφέρον για τα ατομικά δικαιώματα. Την περίοδο αυτή, η γη μαζεύεται στα χέρια του Φράγκου βασιλιά, των ευγενών, των ιπποτών και της Λατινικής εκκλησίας. Έτσι, το 1474 μ.Χ. το Δάλι παραχωρήθηκε μαζί με άλλα χωριά, από τη βασίλισσα της Κύπρου Αικατερίνη Κορνάρο στον ευγενή Γεώργιο Κονταρίνι.

Ακολουθεί η Οθωμανική αυτοκρατορία, κατά την οποία παρατηρούμε αύξηση της εκκλησιαστικής και Μωαμεθανικής περιουσίας. Ο φόβος Ελλήνων και Τούρκων για αρπαγές, τους ώθησε να κάνουν δωρεές των κτημάτων τους προς τις εκκλησίες για να τα προστατεύσουν. Αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης ήταν η δημιουργία τσιφλικιών στην περιοχή, αφού ο Σουλτάνος έδινε εύφορες εκτάσεις σε διαπρεπείς στρατιωτικούς ή διοικητικούς από την Τουρκία.

Από το 1878 μέχρι το 1960, η Κύπρος βρίσκεται υπό Βρετανική κατοχή και το 1960 ανακηρύσσεται πλέον ΄΄Ανεξάρτητη Δημοκρατία΄΄. Το Ιδάλιο αυτή την περίοδο ήταν μεικτό χωριό, μέχρι το 1974, όπου γίνεται η τουρκική εισβολή και οι Τουρκοκύπριοι κάτοικοι εγκαταλείπουν το χωριό και μεταβαίνουν στις κατεχόμενες περιοχές του νησιού. Το Ιδάλιο αριθμεί 20 νεκρούς και αγνοούμενους από τις μάχες του 1963 και τον πόλεμο του 1974.   

IDALION

Idalion si trova in provincia di Nicosia, 17 km a sud della capitale, ad un’ altitudine di 220 m.

Esso copre una superficie di 32 km quadrati, la quale comprende  due centri abitati, un’ area agricola, una zona bestiame e due industriali. Oggi  il numero dei residenti, si leva in piedi a 12.000.

Ritorno al passato.

Secondo la tradizione, Idalion era uno dei regni di Cipro, fondato dall’ eroe della guerra di Troia, Chalkanora, l’origine del quale era dalla città  di Amikles, vicino a Sparta. Dopo essere tornato da Troia, dove aveva preso parte all’ assedio, è arrivato a Cipro, vicino a Salamina. Ci sono voluti Oracle per svillupare, al punto che sarebbe vedere il sorgere del sole e  lì costruire la sua città. Cosi Chalkanora se ne va accompagnato da Egkomi-Alasia e arriva al posto che fondò  la città di Idalion.

Anno di fondazione della città in conformità alle conclusione è intorno al 1200 a.c. Prima del XII secolo A.C., nel sud e sul lato sud-ovest del fiume c’ erano insediamenti dall’ età di bronzo ultimo. Le antiche tombe scoporte, rivelano che la città di Idalion è stata abitata ininterrottamente, dal XII secolo fino alla fine dell’ epoca romana, intorno al 400 D.C. Da iscrizioni e monete ha inoltre concluso che, nella città di Idalion, dominava l’elemento greco.

Il posto dove fu costruita la città di Idalion era di grandissima importanza. Fu costruita in modo tale, che copriva due colline a sud e la valle da nord verso il fiume Giaglia. Le due colline che copra era una fortezza naturale e il fiume, un fattore chiave per i residenti. Di grande importanza per il stilo di fuori del fiume e il terreno fertile era il fatto che, intorno, esistevano zone a base di rame. Ad un certo punto la lavorazione del rame era anche una delle principali occupazioni degli abitanti.

Nelle due colline esisteva la cittadella orientale e occidentale. Sulla cittadella oriente era il Tempio di Venere e sull’ occidente, che era la cittadella principale era il Tempio di Apollo Amikleos. In uno dei due picchi era il tempio di Atena, la quale era la più importante divinità adorata. La chiesa, fu distrutta circa nel 470 a.c., quando la città fu conquistata dagli abitanti di Kitio. Sotto le cittadelle a nord, si trova la città che era circondata da mura e si stima che copriva una superficie di circa 100 acri. La parte più antica delle mura si stima che sia stato costruito durante il 7°-6° A.C. secolo.  In altre parti della città c΄erano templi dedicati ad altre divinità, e secondo la leggenda, ci sono stati 14 templi.

Secondo la mitologia, Venere si innamorò del giovane Adone, figlio di Zeus e Ira. Poi Marte trasformato in un cinghiale uccide Adone mentre si trovava per la caccia in bosco.

Durante il regno di Stasicipro, la città di Idalion, fu assediata dagli abitanti di Kitio (Fenici) con l’aiuto dei Medi (Persiani). Presunzione importante suggerendo l’assedio e la sottomissione di Idalion a Kitio, nel 470 circa, A.C.. È il famoso ‘’piato di Idalion’’, una targa di bronzo, inciso in scrittura cipro-sillabico, trovato sopra l’acropoli occidente.

Fino al 6°-5° secolo A.C. si stima che nella città di Idalion vivevano 8-10.000 abitanti. Dal contenutto della piastra si è concluso che la città di Idalion aveva una sorta di sistema democratico, dove il Re comandò insieme al Consiglio dei sovrani fino alla conquista della città dai Fenici di Kitio, circa la metà del 5° secolo A.C. Dopo la conquista della città dai Fenici segue nel 312 A.C. la conquista dagli egiziani con il Re Ptolemy I, (successore di Alessandro Magno) il quale ha abolito tutti i regni ciprioti. Cipro questo periodo, era parte del Regno dei Ptolemei e dopo provincia dell’ Impero Romano. In epoca romana(58 Α.C. – 330 D.C.) Idalion si riferisce come città.

Nella epoca romana si creano singoli campi piccoli e grandi fattorie rurali, fino ai primi anni bizantini che non esistono più gratuitamente coloni, che coltivano la terra per conto dello stato o della chiesa. Ci sono anche e i <<non registrati>> che sono costretti ad arrendersi il frutto della terra ai loro padroni. In epoca bizantina successiva, 800-1191 D.C. i piccoli proprietari di terra si eliminano. In questa fase esiste solo la terra statale, la terra della chiesa, la terra del monastero e la terra della nobiltà.

Al tempo dei bizandini e dei franchi il problema più grande che hanno affrontato erano le incursioni saracene che hanno spazzato il Mediterraneo e saccheggiato le città di Cipro. In particolare, secondo Leodios Macheras, I Saraceni catturano Idalion nel 1426.

Dal 1191-1489 D.C. vengono a Cipro i Crociati e i Loiziniani e adottano il sistema feudale, bassato sulla classe sociale, senza preoccupazione per i diritti individuali. In questo periodo la terra riunisce nelle mani del Re Franco, dei nobili e dei cavalieri della chiesa latina. Così nel 1474 D.C. Idalion fu ceduto, con altri villaggi  dalla Regina di Cipro Caterina Cornaro, al nobile Giorgio Contarini.

Prosegue l’ Impero ottomano, durante il quale, si osserva aumento della ricchezza ecclesiastica e islamica. La paura di grabs dai greci e dai turchi gli ha spinto a donare i propri beni alle chiese, per proteggerli. Risultato di questa situazione era la creazione di proprietà nella zona, dal momento che il Sultano diede paesaggi fertili in operazioni militari di rilievo o negli amministratori da Turchia.

Dal 1878 al 1960 raggiungiamo all’occupazione britannica. Nel 1960 Cipro è stata dichiarata stato indipendente. Idalion questo periodo era un villaggio misto ( da Greci e Turchi ) fino al 1974 che diventa l’ invasione turca e gli abitanti turcociprioti lasciano il villaggio e vanno a vivere nelle aree occupate dell’ isola. Idalion ha 20 morti e dispersi dalle battaglie del 1963 e la guerra del 1974.